Ronald is een Gibson-man. Daar kan hij verder ook weinig aan doen, want het heeft met zijn jeugd te maken. In 1965 kreeg hij voor zijn verjaardag een kleine pick-up en het singletje “It’s All Over Now” van de Rolling Stones. Die sound was 100% Gibson. Het zou hem levenslang ongeschikt voor Fendergitaren maken.

Gitaren

Het werkpaard van dit moment is de Flying V. Buitengewoon aardig detail is dat deze gitaar in 1957 is ontworpen (het geboortejaar van Ronald). Gibson was met dit ontwerp zijn tijd ver vooruit. De belangstelling werd aangewakkerd toen Jimi Hendrix een psychedelisch geschilde V bespeelde. Andere vaste gebruikers zijn (waren) Lonnie Mack en Albert King.

Een andere gitaar die hij wel gebruikt is de N-225. Dit is een gitaar uit de Designer-series (2013). Het is een semi-akoustische gitaar. Dat wil zeggen dat in het midden een blok hout is bevestigd. Beide zijkanten zijn hol. Het voorste element is een P90. Het eerste ontwerp van Gibson uit 1936. Bij de brug is een Burstbucker geplaatst die ook enkelspoels geschakeld kan worden. De N-225 is slechts één jaar geproduceerd. er zijn er niet veel van. Opvallend is dat René er ook één heeft.

Ja, dit is een Gibson SG. Een zwarte bovendien. Maar geen gewone. Officieel heet hij SG 3-SC. In 2007 vierde Gibson een feestje door elke week een gitaar uit te brengen in een oplage van 400 stuks. In week 17 kwam deze. Met 3 single coil lipstick pickups die je eerder bij Danelectro zou verwachten. Voor zover ik kan nagaan is dit het enige model dat Gibson ooit uitbracht met deze elementen. Het geluid is helder, warm en vol. Lijkt in de verte een beetje op dat merk met een F. Maar dan een stuk beter (vindt Ronald).

Ronald is helemaal wild van deze snaren. Het merk is Thomastik-Infeldd en ze worden al eeuwen in Wenen gemaakt. Toen waren het snaren voor de klassieke orkesten aan het hof (doen ze nog steeds), maar nu ook erg goed snaren voor de elektrische gitaar. Niet goedkoop, maar je hoort het verschil er aan af, omdat ze niet zo heftig klinken als Boomers of Slinky’s. Die zijn veel meer gericht op de rock, terwijl deze juist voor de blues bedoeld zijn.

Combo

Mesa Boogie zijn met de hand gebouwde versterkers uit de USA. Eind jaren ’80 is men begonnen met het aanpassen van Fender versterkers. Inmiddels zijn er verschillende modellen. In de Metal wordt de Dual Rectifier veel gebruikt. Dit is de F30, een kleiner model dat gebruik maakt van twee EL84 buizen. Daarnaast zijn er vier voorversterkerbuizen van het type 12 AX7. Ronald heeft een “custom” uitvoering met roodbruin leer en een erg mooi webben front. De standaard luidspreker is door de fabrikant vervangen door een Celestion V30 (made in UK). Door te schakelen tussen de twee kanalen (clean & crunch) en een push-pull voor extra hoog is een scala van sounds mogelijk.

Plectrum

Wellicht een klein detail, maar vergeet het plectrum niet. Ronald gebruikt deze Fender Triangle. Hedendaagse gitaristen spelen vrijwel allemaal met van die handige kleintjes. Ronald is ooit op dit formaat overgegaan omdat je ze makkelijker terugvond in de wasmachine. Wist je trouwens dat Fender voor het eerst in 1959 een plectrum op de markt bracht en dat dit een Medium was met dit schildpad motief? Het was namelijk een restproduct bij de productie van slagplaten voor basgitaren. Officiele naam: turtoise.

Effecten

Ronald is erg enthousiast over zijn pedalen. Allemaal analoog. Dat wil zeggen dat het pedaal zelf een bepaalde sound voortbrengt. (Bij digitale effecten gaat het om een digitale kopie van het origineel.) Volgens het alfabet:

Boss Tremolo TR-2 (1991) : in de jaren ’60 hadden zowel Fender als Vox een Tremolofunctie op hun versterkers. Het geluid laat zich het beste omschrijven als een schakelaar die heel snel achter elkaar het signaal aan en uit zet. Snelheid en diepte zijn apart regelbaar. Voor Bo Diddley maakte de Tremolo essentieel onderdeel uit van zijn sound.

Boss Equalizer GE-7 (1988) ▲ : is een moeilijk woord voor een toonregeling. Met 7 frequentiebanden veel uitgebreider dan op welke versterker dan ook. Daarmee verander je het geluid van de gitaar volkomen. Bijzonder is dat deze het geluid ook kan versterken of verzwakken met +/- 20 dB. Daarmee is het perfect om over te schakelen van ritmegitaar naar een solo.

JHS Spring Tank Reverb (2017): een vrij nieuwe en nog niet zo’n heel bekende fabrikant van effecten. Kleine oplage, hoge kwaliteit met een prijs die zich laat raden. Dit effect werkt als een “treblebooster” omdat het naar reverb een regelbaar hoog heeft dat ook versterkt kan worden. Gitaristen als Brian May danken hun sound aan zo’n booster. Gecombineerd met een beetje Reverb is het werelds. Ook bijzonder: de extra diepe tweede trap (Tank 2).

JHS Mini Fuzz (2018) : er was nog ruimte voor een heel klein effect pedaal. Dat werd deze Fuzz. Draai beide knoppen open en je hebt het kenmerkende snerpende geluid dat Keith Richards in Satisfaction gebruikte. Met de Fuzz-regelaar maar een klein stukje open geeft het een mooie vervorming zonder dat het onaangenaam wordt.

JHS Milkman (2017) : combinatie van een slapback delay en een booster. Erg heldere echo. Klinkt spatzuiver en is erg geschikt voor de sound van de vroege blues en rock ’n roll. Erg veel afstelmogelijkheden. Als het iets ruiger mag dan geeft de rechtse knop een +20 dB boost. Het werkt dan als een Tubescreamer die de buizen van de voorversterker exit hard laat werken. Omdat dit pedaal als laatste in de keten staat, geeft het een extra hoog ingangssignaal aan de buizenversterker. En dan is het echt feest.

Mislukte’ projecten

Niet geschoten is altijd mis. Daarom een hieronder een aantal gitaren die ‘het’ niet hadden en ‘het’ dus ook niet werden.

Dit ▲ is een Gibson SG Baritone uit 2012. Zit er uit als elke andere SG. Tot je ze naast elkaar zet. Dan blijkt deze gitaar veel langer te zijn: 28″ in plaats van de gebruikelijke 24,75″. Dat komt omdat deze gitaar lager gestemd werd: van B tot B. Heerlijk diep en laag. Jammer alleen dat Bettine ook in die contreien aan het spelen is. De Baritone en bas zaten elkaar te veel in de weg. Jammer. Inmiddels heeft ze een nieuwe eigenaar.

De Les Paul Special Double Cut (DC) ▲ was een goedkope versie van de ‘gewone’ Les Paul. De body van de gitaar is helemaal vlak. Ook is de electronica simpel: één volume- en één toonregelaar plus een schakelaar voor de elementkeuze. Dat zijn twee P90’s die klinken als gitaren van begin jaren ’50. Ronald heeft deze gitaar gebruikt als speciale slide gitaar die in een open G gestemd staat. Later is hij overgegaan naar slide in de normale stemming waardoor deze gitaar boventallig werd.

756total visits,1visits today