Ronald is een Gibsonman. Daar kan hij verder ook weinig aan doen. Het heeft met zijn jeugd te maken. In 1965 hoorde hij The Rolling Stones en sindsdien is hij verslaafd aan dat geluid.

Gitaren:

Zoals vrijwel elke gitarist heeft Ronald meerdere gitaren. Gewoon omdat het kan. Dit zijn de gitaren waarmee je hem in het wild kunt zien. Uiteraard zodra er weer opgetreden kan worden.

Het “werkpaard” van Ronald is de Flying V. Buitengewoon aardig detail is dat deze gitaar in 1957 is ontworpen (zijn geboortejaar). Gibson was met dit ontwerp zijn tijd ver vooruit.

Ja, dit is een Gibson SG. Een zwarte bovendien. Maar geen gewone. Officieel heet hij SG 3-SC een heeft 3 singlecoil lipstick pickups. Voor zover bekend is dit het enige model van Gibson met deze elementen.

Snaren:

Ronald heeft erg lang bas gespeeld. Hij is gewend aan dikke snaren. Hij speelde eerst op een dikte van 010 (dat is de maat van de eerste en dunste snaar). Maar die waren te dun. Daarom is hij nu overgestapt op 011 – 050.

Op een aantal gitaren heeft hij snaren van het Duitse merk Optima. Dat zijn stalen snaren met een laagje goud. Dat voorkomt roest. En blijven ze langer helder. Deze snaren zitten op alle gitaren met vergulde onderdelen.

De andere gitaren hebben snaren van D’Addario. Dat zijn stalen snaren met een laagje nikkel. Dat geeft de snaren een oude sound die zo mooi bij de blues past.

Versterker (Combo):

Mesa Boogie zijn met de hand gebouwde versterkers uit de USA. Dit is de F30, een handzaam model dat gebruik maakt van twee EL84 eindbuizen. Daarnaast zijn er vier voorversterkerbuizen van het type 12 AX7. Ronald heeft een “custom” uitvoering met roodbruin leer en een webben front. Door te schakelen tussen de twee kanalen (clean & crunch) en een push-pull voor extra hoog is een scala van sounds mogelijk.

Plectrum:

Wellicht een klein detail, maar vergeet het plectrum niet. Ronald gebruikt deze Fender Triangle. Hij is op dit formaat overgegaan omdat je ze makkelijker terugvindt in de wasmachine. Wist je trouwens dat Fender voor het eerst in 1959 een plectrum op de markt bracht? En dat dit een Medium was met dit schildpad motief?

Effecten:

Ronald is erg enthousiast over JHS. Zoals zoveel gitaristen is Ronald op zoek naar het ultieme geluid. De analoge sounds van de effecten van dit merk passen erg goed bij Bluesville.

JHS is een firma in Kansas City (USA) en bestaat ongeveer 20 jaar. Alle pedalen worden met de hand gebouwd. De gebruikte componenten zijn van hoge kwaliteit, terwijl het aantal geproduceerde pedalen relatief laag ligt. Dat leidt helaas tot een prijs die hoger is dan gemiddeld.

Spring Tank Reverb ▲ Is een dubbel uitgevoerde Reverb (nagalm). Tank 1 geeft een redelijke ruimte. Tank 2 laat je in een kathedraal spelen. Het werkt ook als een treblebooster: het hoog wordt versterkt.

Mini Fuzz (2018) ▲ een ruig geluid uit een klein doosje. Deze Fuzz heeft behoorlijk veel mogelijkheden. Draai beide knoppen open en je hebt het kenmerkende snerpende geluid dat Keith Richards in Satisfaction gebruikte. Met de Fuzz-regelaar maar een klein stukje open geeft het een mooie vervorming zonder dat het onaangenaam wordt.

Ook de Tidewater ▲ is een minipedaal. Dat geeft een mooi kabbelend geluid aan je gitaar. Echt alsof je aan het strand zit. Het is een combi van Chorus en Tremelo.

De Milkman (2017) ▲ combinatie van een slapback delay en een booster. Klinkt spatzuiver en is erg geschikt voor de sound van de vroege blues en rock ’n roll. De booster maximaal 20 dB extra. Overstuurt de buizen in de voorversterker. Schitterend voor een gruizige solo.

De Double Barrel V4 ▲ is een samenstelling van twee losse JHS pedalen: de Morning Glory en de Moonshine. Beide zijn overdrive’s. Ze zijn los van elkaar te gebruiken en ook samen. Leuke optie is de mogelijkheid om te kiezen in welke volgorde ze dan staan.

De JHS Twin Twelve V2 ▲ is gebaseerd op een transitorcombo uit de jaren ’60: de Silvertone 1484. Die speciale toon wordt perfect weergegeven.

De Bonsai ▲ is gebaseerd op 7 verschillende versies van de Ibanez Tubescreamer. Vandaar ook de kleur. Ook de Boss OD-1 zit er in. Plus een eigen JHS variant. Je kunt er alle kanten mee op.

De Kodiac V2 ▲ Is vernoemd naar een beer die alleen in Alaska voorkomt. Is een erg veelzijdige Tremelo annex Vibrato. De lengtevan de toon is instelbaar en het soort golf. Van sinus naar blok en zaagtand. Daardoor heb je eigenlijk een aantal apparaten in één behuizing.

De Emperor V2 ▲ (genoemd naar de Keizerpinquin) is zowel een Chorus als Vibrato. Een uitgebreide Tidewater, dus. Ook hier zijn drie golfvormen te kiezen. Plus een toonregeling. Super veelzijdig.

De Panther Cub V2 ▲ is een volledig analoog delaypedaal. Het werkt met een emmertjes geheugen. Daardoor zijn er meerdere herhalingen van het signaal mogelijk. Eigenlijk net als een oude tape-echo van Watkins (Copycat). Een perfecte combi met de Milkman.

Technisch gezien is de Little Black Box ▲ geen effect. Het is een volumeknop die je kunt plaatsen in de effectloop van de versterker. Daarmee kan je dan het signaal van de voorversterker iets afzwakken richting eindbuizen. Resultaat is een lekkere huizensound op een lager volume. En daar wordt iedereen blij van.

Verlanglijstje:

De Honeycomb DeLuxe ▲ is een traditionele tremelo. Hoewel eigenlijk niets traditioneel is bij JHS. Hij heeft twee kanalen met regelbare snelheid. De sound is exact die van een Boss TR-2. Maar dan mooier.

Mislukte’ projecten:

Niet geschoten is altijd mis. Daarom een hieronder een aantal gitaren die ‘het’ niet hadden en ‘het’ dus ook niet werden.

Dit ▲ is een Gibson SG Baritone uit 2012. Zit er uit als elke andere SG. Tot je ze naast elkaar zet. Dan blijkt deze gitaar veel langer te zijn: 28″ in plaats van de gebruikelijke 24,75″. Dat komt omdat deze gitaar lager gestemd werd: van B tot B. Heerlijk diep en laag. Jammer alleen dat Bettine ook in die contreien aan het spelen is. De Baritone en bas zaten elkaar te veel in de weg. Jammer. Inmiddels heeft ze een nieuwe eigenaar.

De Les Paul Special Double Cut (DC) ▲ was een goedkope versie van de ‘gewone’ Les Paul. De body van de gitaar is helemaal vlak. Ook is de electronica simpel: één volume- en één toonregelaar plus een schakelaar voor de elementkeuze. Dat zijn twee P90’s die klinken als gitaren van begin jaren ’50. Ronald heeft deze gitaar gebruikt als speciale slide gitaar die in een open G gestemd staat. Later is hij overgegaan naar lapsteel waardoor deze gitaar boventallig werd.

© 2021 Bluesville. Laatste update: 7 januari 2021

1570total visits,6visits today