Sumner High School rond 1908<\/mark><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\nTijdens de uitvoering op school speelt hij een nummer van Jay McShann: Confession The Blues. Nog altijd een blues standaard. Hij word door een vriend op gitaar begeleid. Het succes dat hij heeft, doet Chuck besluiten zelf gitaar te leren spelen. Hij neemt les bij een lokale jazz legende: Ira Harris.<\/strong><\/p>\n\n\n\n
Het lerarencorps van Sumner High School in st. Louis (1930)<\/mark><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\nEn dan gaat het mis in 1944. Chuck heeft ontzettend veel moeite met de strenge discipline op school. Op zijn 17e wordt hij, samen met 2 vrienden, betrapt en opgepakt bij een gewapende overval. Hij is dan nog student op Sumner High, maar moet na dit incident naar een heropvoedingsinstelling. Gewoon een jeugdgevangenis, waar hij verblijft tot 1947 (tot hij 21 jaar wordt dus)<\/strong>. \u25bc<\/p>\n\n\n\n
Het heropvoedingsinstituut<\/mark><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\nAls hij vrijkomt, is Chuck meerderjarig en gaat hij werken als portier in een autofabriek. Hier doet Chuck de nodige kennis op over automobielen, die hij later weer in veel songs verwerkt. Hij speelt dan niet veel meer op zijn gitaar. Hooguit thuis op de band.<\/strong><\/p>\n\n\n\n\n
In 1948 trouwt Chuck met Themetta “Toddy” Suggs. Zij kent hem van High School en hielp hem tijdens zijn verblijf in de jeugdgevangenis met het alsnog behalen van zijn diploma.Ondanks alle “strubbelingen” in de daarop volgende jaren houdt het huwelijk stand tot aan de dood van Chuck. <\/strong><\/p>\n\n\n\nHet huwelijk duurt 68 jaar en samen krijgen ze 4 kinderen: Ingrid, Aloha, Charles jr en Melody Exes.<\/strong><\/p>\n\n\n\n<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n<\/div>3137 Whittier Street St. Louis: Het eerste huis van Chuck en Toddy (1950 – 1958)<\/strong><\/mark><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n<\/p>\n\n\n\n
In 1951 vraagt voormalige klasgenoot Tommy Stevens aan Chuck om gitaar in zijn band te komen spelen. Hij stemt toe en maakt al snel instrumentale vorderingen. Als hij eind 1951 de gitarist T-Bone Walker ziet optreden, zal alles veranderen. Niet alleen kan T-Bone vreselijk goed spelen, hij maakt er ook een hele show van. Hij bespeelt de gitaar achter zijn hoofd en ook met zijn tanden. Jimi Hendrix zal hierdoor ook een deel van zijn inspiratie opdoen. Chuck’s reputatie in St. Louis groeit ondertussen.<\/strong><\/p>\n\n\n\n
Hoes van de LP van T-Bone Walker met als grootste hits: Stormy Monday en T-Bone Shuffle<\/mark><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\nChuck oefent als een bezetene. En met resultaat: al in 1952 krijgt hij een contract voor vier avonden per week in The Cranck Club in Vanderventer, Missouri<\/strong><\/p>\n\n\n\n
Opvallend: geen bassist nodig<\/mark><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\nHier wordt Chuck aangekondigd als Chuck Berryn. De poster is voor een optreden in maart 1952. Het gezelschap dat hem begeleidt, is hier de “huisband”<\/strong> en noemt zich het Sir John’s trio, de band van pianist Johnny Johnson.<\/mark><\/strong><\/p>\n\n\n\nJohnny Johnson<\/mark><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\nJohnny Johnson verdient veel meer aandacht dan het terloops noemen van zijn naam. Hij is op 8 juli 19245 geboren in Fairmont, West Virginia. Deze stad ligt aan de Monongahela-rivier. De naam is een verbastering van het Indiaanse Mechmenawungihila dat “hoge oever” betekent.<\/strong><\/p>\n\n\n\nFairmont rond 1900<\/mark><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\nToen Johnny een jaar of 5 was kochten zijn ouders een piano. Niet zo zeer om op te spelen, maar als pronkstuk in de huiskamer. Johnnie was gek op het geluid van het instrument. Hij bleek in staat een nummer op de radio te horen, dat thuis uit zijn hoofd na te spelen en daar waar nodig, verbeteringen aan te brengen. Zijn diensttijd in WOII bracht hij door in het muziekcorps van de US Marines: Bobby Troups All Servicemen Jazz Orchestra The Barracuda’s. In 1946 schreef Bobby Troup de hit Route 66.<\/strong><\/p>\n\n\n\n
Niet alleen Chuck maar ook zijn gitaar staan in de spotlight<\/mark><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\nNa de oorlog gaat Johnnie naar Chicago waar hij bij het Chess Label een aantal artiesten begeleidt als Muddy Waters en Little Walter. Het koude Chicago bevalt hem maar matig. In 1952 gaat hij terug naar St. Louis. Hij vormt een trio en krijgt een contract in The Cosmopolitan, destijds een toonaangevende plek in East St Louis.<\/strong><\/p>\n\n\n\nBrown eyed handsome man…<\/mark><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n<\/p>\n\n\n\n
Op 31 oktober 1952 wordt Chuck gevraagd tot te treden tot dit gezelschap. Al snel blijkt dat de nieuwe zanger\/gitarist duidelijk de frontman is en de band wordt al snel herdoopt in The Chuck Berry Combo.<\/strong> Ook leuk: de bassist is Willie Dixon. Dit combo blijft bij elkaar, ook tijdens de eerst plaatopnamen bij Chess. Aan het compacte samenspel is te horen dat zij al vele uren op het podium hebben doorgebracht. <\/strong><\/p>\n\n\n\n<\/audio>Met Maybellene begon het allemaal<\/mark><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\nDe eerste 6 singles werden nog op 78 toeren platen uitgegeven<\/mark><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n<\/p>\n\n\n\n
Johnnie Johnson kan belachelijk goed piano spelen. Swingen als een trein, of zoals Chuck het omschrijft: “He could nearly read or write so well, but he could play the piano like ringing’ a bell”. Hij is ook steengoed als componist. Vrijwel alle hits van Chuck Berry in de jaren ’50 zijn door ham geschreven. Dat is ook de reden dat deze nummers vaak in “moeilijke” stemmingen staan. Eb<\/em> (Es) is geen standaard tuning voor een gitaar, maar op piano levert dat een muziekstuk op waarbij alleen de zwarte toetsen worden bespeeld. Waarmee de bandnaam “The Black Keys” ook meteen is verklaard. Ook is deze toonsoort erg lekker voor blazers. Hun instrumenten staan in Bb of Eb gestemd. Chuck schrijft alle teksten en weet er een commercieel succes van te maken.<\/strong><\/p>\n\n\n\nJohnnie Johnson (1924 – 2005)<\/mark><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n Uiteraard komt dit citaat uit ‘Johnny B. Goode-, waar Chuck later de piano in een gitaar verandert. En “Colored Boy” wordt “Country Boy”. Johnnie is natuurlijk helemaal blij met een lied dat over hem gaat, en waar hij de muziek voor heeft geschreven. <\/strong><\/p>\n\n\n\n<\/audio>Johnny B. Goode. In deze opgepoetste versie is de piano van Johnny goed te horen<\/mark><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\nOmdat Johnson geen flauw benul heeft van auteursrechten, laat Berry zich als enige componist vermelden. Pas veel later komt Johnson er achter wat hem op slinkse wijze door de neus is geboord. En dat is natuurlijk gen kattenurnine! <\/strong><\/p>\n\n\n\n<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n<\/audio>Roll over Beethoven: tell Tsjaikovski the news..<\/mark><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\nHet probleem rond de auteursrechten wordt nooit helemaal opgelost. Op het moment dat Johnson een rechtszaak tegen Berry begint (dat is in 2000) oordeelt de rechter dat de zaak te oud is. Er waren al veel eerder kansen geweest die Johnson voorbij had laten gaan.<\/strong><\/p>\n\n\n\nHier: words and music by Chuck Berry. Niet dus..<\/mark><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\nDe teksten van Berry gaan over doodnormale dingen in het dagelijks leven van jongeren: schoolgaan (Schooldays), racen met opgevoerde auto’s (Maybellene, You can’t catch me), moderne muziek (Roll Over Beethoven, Rock And Roll Music) en vooral ook mooie meisjes, waar jongens alleen maar van konden dromen (Carol, Nadine, Sweet Little Sixteen). Stuk voor stuk onderwerpen die het goed doen bij de (witte) jongeren uit de middenklasse. <\/strong><\/p>\n\n\n\n<\/audio>Monkey Business betekent iets als “oneerlijke handelspraktijken”<\/mark><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\nOpvallend: ondanks de rassenscheiding in het zuiden worden wel :gemengd” shows gegeven.<\/mark><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\nChuck Berry is de eerste zwarte artiest die de sprong maakt naar hits in de Billboard Hot 100 (en dus niet de R&B-charts). En daarmee bereikt hij de hele Amerikaanse jeugd dat massaal op de concerten af komt. En niet alleen in de USA. In 1959 gaat hij naar Australi\u00eb.<\/strong><\/p>\n\n\n\n<\/audio>Schooldays met de onsterfelijke regel: Hail, Hail Rock ’n Roll<\/mark><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\nnr. <\/th> A-kant <\/th> B-kant <\/th> datum <\/th><\/tr><\/thead> 1604<\/td> Maybelline<\/strong><\/td> Wee Wee Hours<\/td> juli 1955<\/td><\/tr> 1610<\/td> Thirty Days<\/strong><\/td> Together<\/td> okt 1955<\/td><\/tr> 1615<\/td> No Money Down<\/strong><\/td> The Downbound Train<\/td> jan 1956<\/td><\/tr> 1626<\/td> Roll Over Beethoven<\/strong><\/td> Drifting Heart<\/td> mei 1956<\/td><\/tr> 1635<\/td> Too Muck Monkey Business<\/strong><\/td> Brown Eyed Handsome Man<\/strong><\/td> sep 1956<\/td><\/tr> 1645<\/td> You Can’t Catch Me<\/strong><\/td> Havanna Moon<\/td> nov 1956<\/td><\/tr> 1653<\/td> School Day (Ring! Ring!)<\/strong><\/td> Deep Feeling<\/td> mrt 1957<\/td><\/tr> 1664<\/td> Oh Baby Doll<\/td> Lajauna<\/td> jun 1957<\/td><\/tr> 1671<\/td> Rock And Roll Music<\/strong><\/td> Blue Feeling<\/td> oct 1957<\/td><\/tr> 1683<\/td> Sweet Little Sixteen<\/strong><\/td> Reelin’ And Rockin’<\/strong><\/td> jan 1958<\/td><\/tr> 1691<\/td> Johnny B. Goode<\/strong><\/td> Around And Around<\/strong><\/td> apr 1958<\/td><\/tr> 1697<\/td> Beautiful Delilah<\/td> Vacation Time<\/td> jul 1958<\/td><\/tr> 1700<\/td> Carol<\/strong><\/td> Joe Joe Gun<\/td> okt 1958<\/td><\/tr> 1714<\/td> Merry Christmas Baby<\/td> Run Rudolph Run<\/strong><\/td> nov 1958<\/td><\/tr> 1716<\/td> Anthony Boy<\/td> That’s my desire<\/td> jan 1959<\/td><\/tr> 1722<\/td> Almost Grown<\/td> Little Queenie<\/strong><\/td> mrt 1959<\/td><\/tr> 1729<\/td> Back In The U.S.A.<\/strong><\/td> Memphis, Tennessee<\/strong><\/td> mei 1959<\/td><\/tr> 1747<\/td> Broken Arrow<\/td> Childhood Sweetheart<\/td> sep 1959<\/td><\/tr> 1754<\/td> Let It Rock<\/strong><\/td> Too Pooped To Pop<\/td> jan 1960<\/td><\/tr> 1763<\/td> Bye Bye Johnny<\/strong><\/td> Worried Life Blues<\/td> mei 1960<\/td><\/tr> 1767<\/td> Jaguar And Thunderbird<\/td> Our Little Rendezvous<\/td> okt 1960<\/td><\/tr> 1779<\/td> I’m Talking ‘Bout You<\/strong><\/td> Little Star<\/td> feb 1961<\/td><\/tr> 1799<\/td> Come On<\/strong><\/td> Go-Go-Go<\/td> sep 1961<\/td><\/tr><\/tbody><\/table>De eerste singles van 1955 tot 1961<\/mark><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\nEerste LP uit 1967<\/mark><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\nIn de studio gebruikt Chuck aanwezige muzikanten om platen te maken. En bij Chess zijn er altijd wel muzikanten die een handje willen helpen. Zo is Willie Dixon als bassist op vrijwel alle Chuck Berry platen te horen net als destijds in St Louis.<\/strong><\/p>\n\n\n\nEuropese singles werden lukraak samengesteld om mee te liften op het succes dat anderen hadden met originele nummers van Chuck Berry (Rolling Stones, Beatles)<\/mark><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\nVrijwel zijn hele werkzame leven speelt Berry op semi-akoestische Gibson gitaren. Die hebben een geheel eigen geluid en dat is wat Berry zoekt. Zijn cherry-rode ES-345 is \u00e9\u00e9n van zijn favorieten, evenals deze naturel ES-400<\/strong> \u25bc<\/p>\n\n\n\nEen kaart voor leden van de fanclub: Havanna Moon<\/mark><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\nVeel rust gunt de platenmaatschappij hem niet. Niet geheel ten onrechte meent men om nu de vruchten te plukken van zijn populariteit. Andere sterren uit de jaren ’50 zijn plotseling gedoofd in de snelle wereld van de popmuziek. Daarom nemen Chuck en zijn band aan de lopende band nummers op.<\/strong><\/p>\n\n\n\nDe hele USA door. Dit is 1959<\/mark><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n<\/p>\n\n\n\n
![\"\"](\"https:\/\/bluesville.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/03\/IMG_5291.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/bluesville.nl\/wp-content\/uploads\/2021\/10\/IMG_1003.jpg\")
![\"\"](\"http:\/\/bluesville.nl\/wp-content\/uploads\/2021\/10\/IMG_1004.jpg\")
![\"\"](\"https:\/\/bluesville.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/03\/IMG_5054.jpg\")
![\"\"](\"http:\/\/bluesville.nl\/wp-content\/uploads\/2021\/10\/IMG_1007.jpg\")
![\"\"](\"http:\/\/bluesville.nl\/wp-content\/uploads\/2021\/10\/IMG_1018.jpg\")
![\"\"](\"http:\/\/bluesville.nl\/wp-content\/uploads\/2021\/10\/IMG_1019.jpg\")
<\/figure><\/div>\n\n\n\n![\"\"](\"http:\/\/bluesville.nl\/wp-content\/uploads\/2021\/10\/IMG_1053.jpg\")
![\"\"](\"https:\/\/bluesville.nl\/wp-content\/uploads\/2021\/10\/IMG_1009.jpg\")
![\"\"](\"https:\/\/bluesville.nl\/wp-content\/uploads\/2021\/10\/IMG_1005.jpg\")
![\"\"](\"https:\/\/bluesville.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/03\/IMG_5274.jpg\")
![\"\"](\"https:\/\/bluesville.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/03\/IMG_5275-scaled.gif\")
![\"\"](\"https:\/\/bluesville.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/03\/IMG_5281.jpg\")
![\"\"](\"https:\/\/bluesville.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/03\/IMG_5273.jpg\")