Gitaren (nu) :

Ronald is een Gibson-man in hart en nieren. Nooit had hij een Fender die lekker genoeg was om de concurrentie aan te gaan, Tot hij tegen deze ▲ Stratocaster 30th Anniversary uit 2004 aanliep. Hij was direct verkocht. Zowel Ronald als de gitaar.

Gretsch bouwt ook zogenaamde “lapsteel” gitaren. Van oorsprong gebruikt in de “Hawaii-muziek”, vandaar overgevlogen naar de Country met een afslag naar de Blues. Ronald Speelt hier nu ongeveer een jaar op. En doorgaan met oefenen

Het tweede werkpaard is de Gibson Flying V De Luxe uit 2015. Elementen zijn humbuckers die ook naar enkelspoels kunnen worden geschakeld. Oftewel: veel verschillende tonen zijn mogelijk. En hij weegt maar 2,9 kg.

Op herhaling: de Line 6 Variax 700.

Relatief nieuw, want van 2004, is deze Line 6 Variax gitaar. Inderdaad: een geheel digitale gitaar. De body is geheel uitgelogd om plaats te bieden aan al het elektronische vernuft. Wordt gebruikt in combinatie met de Line 6 Firehawk (zie onder).

Deze gitaar is het absolute topmodel van de gitaren van Ronald. Het is een Gibson ES-275 uit 2018. Het is een Thinline versie van de 175, de bekende jazzgitaar. Deze 275 is gebouwd in een kleine oplage in de Custom Shop in Memphis. Slechts zelden gaat zij mee naar optredens. Ze is behoorlijk verlegen.

Gitaarversterkers (nu) :

Dit is de Mesa Boogie F30 Custom. Deze versterker is gebaseerd op de Vox AC 15 uit 1961. Perst een vermogen van 15 watt uit twee EL84 buizen in de eindtrap. Heeft 5 12AX7-buizen in de voorversterker. En dat is hard zat!

Een tweede combo is deze Fender Super Sonic 60 uit de Custom Shop van Fender in Californië. Kanaal 1 heet Vintage en is gebaseerd op zowel de Vibrolux als de Bassman (schakelbaar). Kanaal 2 heet Burn en is gebaseerd op de Tone Master. Heeft zes 12AX7 en twee 12AT7 voorversterkerbuizen en twee 6L6-buizen in de eindtrap.

Deze HH V-S Musician is in 1975 (!) in de UK gebouwd. Het was Ronald’s eerste echte amp. Toen de gelegenheid zich voordeed, heeft Ronald er eentje teruggekocht. Doet het nog steeds prima. Het merk HH bestaat niet meer. Het is overgenomen door Laney. Die gebruikt nog steeds luidsprekers onder het HH-label.

Plectrums (nu) :

Dit is een Fender Medium Plectrum. Wel een tamelijk grote. Ronald is tijdlang bassist geweest en daarvoor waren deze plectrum perfect. Omdat het gerucht ging van ze uit productie zouden gaan heeft Ronald er meteen maar zo’n 500 van besteld. Ze doen het ook prima op de gitaar. Met zijn voorraad kan hij nog jaren vooruit.

Snaren (nu) :

Ronald heeft best lang bas gespeeld. Hij is gewend aan dikke snaren. Hij speelde eerst op een dikte van 0.10 (dat is de maat van de eerste en dunste snaar). Maar die waren te dun. Daarom is hij nu overgestapt op 0.11 – 0.54. De snaren van Kurt Mangan zijn gemaakt van nikkel, net als in de begintijd van de elektrische gitaar.

Op een aantal gitaren heeft hij snaren van het Duitse merk Optima. Dat zijn stalen snaren met een laagje goud. Dat voorkomt roest. En blijven ze langer helder. Deze snaren zitten op alle gitaren met vergulde Hardware. Het oog wil ook wat.

Effecten (nu) :

In het najaar van 2021 koos Ronald er voor om te gaan experimenteren met digitale effecten. En dan zit je direct met keuzestress. Zo veel keuze, zoveel merken, zo veel prijzen. Omdat hij eerder een Line 6 M13 heeft gehad, besloot hij naar dat apparaat terug te keren. Er zijn 12 effecten programmeerbaar, onderverdeeld in 4 groepen. Je kunt maximaal 4 effecten tegelijk gebruiken. Dat zijn al 27 combinaties! Zo’n instelling heet een scene. Er zijn 12 scenes in te stellen. Elk met 27 opties. Duidelingwekkend.

Een tweede onderdeel is de Line 6 Firehawk FX. Eigenlijk een complete digitale voorversterker. Een aantal effecten is ingebouwd. In combinatie met de M13 is elke sound mogelijk. De Firehawk kan digitaal verbonden worden met de Variax gitaar.

Het bijzondere daarvan is dat de Firehawk geheel te bedienen is vanaf een mobiel of tablet. Verbonden via Bluetooth. Ronald heeft hiervoor een standaard omgebouwd.

Basgitaren (nu) :

Helemaal afscheid heeft Ronald niet van zijn bassen genomen. Hij heeft er nog twee. De eerste is een passieve Gibson EB13 uit 2013 en een actieve Warwick Katana 5 Masterbuilt uit 2004.

Gibson EB13-5

Wat moet je doen? MusicStore in Duitsland biedt voor € 498 een Gibson EB13 bass aan. Een vijfsnarig exemplaar in de kleur Bouillon Gold. En voor de prijs wordt de bas ook nog keurig thuisbezorgd. Het is een compleet nieuw exemplaar dat gewoon 5 jaar op de plank heeft liggen te wachten. Passieve bas met een ronk die sterk aan de Precision Bass doet denken.

De Warwick Katana 5 Masterbuild is zo vreselijk mooi en speelt en klinkt geweldig

Warwick bouwt bassen in allerlei soorten en maten. Deze Katana, vernoemd naar een beroemd zwaard in Japan, is er een uit de Masterbuild serie. Dat is de Duitse tegenhanger van de Custom Shop. Maar dan nog exclusiever. Je bestelt de bas, he betaalt hem volledig en dan gaan een stel ambachtslieden in de oude Framus fabriek aan de gang. De uiteindelijke prijs ligt in de categorie “valt me nog mee voor die kwaliteit”, maar je kunt er een bijzonder leuke tweede hands wagen voor kopen.

Baseffecten (nu) :

Ronald gebruikt momenteel alleen een compressor voor de basgitaar. Deze zit ingebouwd in het Mesa M-Pulse Combo. Daarnaast gebruikt hij een Boss TU-1000 Stage Tuner. Die ligt op het combo, omdat je een bas niet zo vaak hoeft bij te stemmen.

Ook niet echt een effect, maar handig zijn ze wel. De kleine digitale zender en ontvanger van Xvive. Werkt volledig storingsvrij op de 2,4 GHz band. Je zou zeggen: wat moet een bassist nu met draadloos spelen? Geloof ons: het is zo heerlijk om vrij van kabels te kunnen spelen. Dan wil je eigenlijk niets anders meer.

Bassnaren (nu) :

Voor de bas heeft Ronald ook voor Optima gekozen. Perfecte snaar voor de bas. Bovendien geldt hier: als iets goed bevalt, ga niet verder experimenteren. Toch steeds € 65 voor een setje van 5 snaren.

Basverstekers (nu) :

Het nadeel van een elektrische bas is dat die zonder versterker echt nergens naar klinkt. Daarom heeft Ronald deze Mesa M-Pulse Venture 600 met 2x 10″ Eminence speakers. Een 600 watt transistorversterker met vier 12AX7 buizen in de voorversterker.

Omdat 600 watt wellicht iets te veel is voor in de huiskamer heeft Ronald er een handige kleine Eden EC8 combo er bij. Buren blij, iedereen blij.

Historisch materiaal (gitaar)

In de loop der jaren heeft Ronald heel wat instrumenten gehad. En toch ook weer weggedaan. Hier een overzicht van een flink aantal daarvan.

De eerste was een Applause, een in de jaren ’60 gebouwde gitaar. De fabrikant was Teisco, die maakte voor iedereen die dat wilde gitaren onder welke naam dan ook.

Als Ronald gevraagd wordt voor Kick is er een vacature voor een gitarist. Hij naar Spanjaard. Heeft in zijn hoofd om een Fender Stratocaster te kopen. John (de man die zelfs zijn eigen schoonmoeder kan verkopen) vertelt dat er een nieuw merk is: MusicMan. In 1977 koopt Ronald van zijn eerste soldij een Sabre II.

De Sabre II was in veel opzichten een bijzonder instrument. Het had als basis de Stratocaster. Logisch want de man die MusicMan op weg hielp was Leo Fender, de aartsvader van de elektrische gitaar. En toch was zowat alles anders. Geen drie enkelspoels elementen, maar twee humbuckers (De Sabre I had dus 1). De brug was heel anders en niet beweegbaar. En: de electronica was actief. Dus met een voorversterker en een 9V batterij.

Fender Telecaster Black/Gold 1981

In 1981 verraste Fender met deze Telecaster ▲ Hoewel er nog geen Customshop bestond bij dat merk, was dit de eerste Fender met een CS-serienummer. Helaas was er een technisch probleem. De gitaar was giga microfonisch. Dat wil zeggen dat het element ook omgevingsgeluiden oppikte, maar vooral ook de tik van de plectrum tegen de snaren en andere ongewenste bijgeluiden. Superzonde.

Taylor T3-b uit 2006

Gitaarfabrikant Taylor besloot om, naast haar inmiddels bekend geworden akoestische serie, elektrische gitaren te gaan bouwen. Er waren Solid Body modellen en semi-akoestische zoals deze T3-b. Ronald verwierf deze gitaar met gesloten knip tegen de inruil van de 4-snarige Alembic. De Taylor was geen echt succes. Het geluid was niet specifiek, zoals Fender en Gibson dat hadden. Toen een goede kennis een acceptabel bod deed, was zij na drie jaar trouwe dienst weg.

De Fireburd NR Custom met 3x P90’s is in vrijwel alle opzichten perfect. Alleen de neck…

Beetje bijzonder is deze Gibson Les Paul Studio Raw Power wel. Vrijwel alle Gibsons hebben een body van Mahonie en een toets van Palissander of Ebben.. Deze Raw Power niet. Die is helemaal van Maple (Esdoorn). Dat geeft de gitaar extra hoog en met de 498T elementen klinkt hij erg helder

Gibson Les Paul Studio Raw Power (2012)

Je zou toch denken dat de ene Gibson of de andere… Ach wat zal het. Niet dus. Elk model heeft een eigen ontstaansgeschiedenis en bouwwijze. En bespreekbaarheid en klank. Ronald’s voorkeur gaat uit naar de ’60 slim tape neck. Dat is de dunste van de vier opties.

Gibson SG Baritone (2009)

Dit ▲ is een Gibson SG Baritone uit 2012. Zit er uit als elke andere SG. Tot je ze naast elkaar zet. Dan blijkt deze gitaar veel langer te zijn: 28″ in plaats van de gebruikelijke 24,75″. Dat komt omdat deze gitaar lager gestemd werd: van B tot B. Heerlijk diep en laag. Jammer alleen dat Bettine ook in die contreien aan het spelen is. De Baritone en bas zaten elkaar te veel in de weg. Jammer. Inmiddels heeft ze een nieuwe eigenaar.

Epiphone Riviėra Custom P93 Bigsby

De Riviėra ▲ was in de jaren 60 de naam voor het Epiphone-model dat op de Gibson ES-335 was gebaseerd. In die tijd werden Epi’s gewoon in de USA gemaakt in de Gibson fabrieken. Veel later werd Epiphone een budgetmerk dat in het verre Oosten werd gebouwd. Deze Riviėra P93 komt uit de Chinese Customshop. Gitaar is erg goed gebouwd. Onderdelen zijn van twijfelachtige kwaliteit. Om dat te vervangen was zoveel geld benodigd, zodat deze weer verkocht werd.

De Les Paul Special Double Cut (DC) ▲ was een goedkope versie van de ‘gewone’ Les Paul. De body van de gitaar is helemaal vlak. Ook is de electronica simpel: één volume- en één toonregelaar plus een schakelaar voor de elementkeuze. Ronald heeft deze gitaar gebruikt als slidegitaar. Nu hij is overgegaan naar lapsteel werd deze gitaar boventallig.

Schitterende gitaar in Ferrari-rood: de Gibson Firebird NR uit 2012. Deze gitaar is speciaal voor de Japanse markt gebouwd. Een aantal komt toch in Europa terecht. Gitaar klinkt lekker, speelt goed, maar “hangt” niet lekker. Waarschijnlijk door het erg lange stuk hout dat na de brug komt. En de bouw als “Non Reverse” hielp ook al niet.

Historisch materiaal (Gitaareffecten)

In 1970 koopt Ronald een Maestro Fuzz FZ-1s. Hij vindt het geluid erg scherp. Waarschijnlijk omdat de Audition zelf al veel hoog heeft. Hij weet dan nog niet dat deze fuzz het modernere type is dat Keith Richards gebruikt in Satisfaction. Dat is in 1970 pas 5 (!) jaar geleden.

In dezelfde winkel koopt hij deze Crying Tone van Electro Harmonix. Ook deze gaat in de verkoop na overstap op de bas. Omdat er geen losse voeding bij is, raakt je arm aan batterijen.

Historisch materiaal (gitaarversterkers)

De HH V-S Musician 212 combo

De eerste gitaarversterker van Ronald. Hij heeft deze gekocht in Alkmaar. En weer verkocht toen hij bas ging spelen. Uit pure nostalgie heeft hij eind 2021 eenzelfde exemplaar teruggekocht.

Van alles wat….

Een eerdere poging om digitaal aan de slag te gaan. Er mooi geluid. De Variax 700 is digitaal gekoppeld met een Vetta II combo en een stereo 412 kast. Alles met Celestion V30 speakers. Alleen is het maken van eigen geluiden een onbegrijpelijke klus. Alleen te doen voor mensen met een ICT achtergrond.

Fender SuperSonic 60 met een 212 luidsprekerkast.

Fender staat bekend om gitaren, haar maar is in 1948 begonnen als een fabriek voor gitaarversterkers. In feite licht aangepaste radio’s. Hoe dan ook. Deze SuperSonic is een product van de Custom Shop die in het oorspronkelijke pand van Fender is blijven zitten.

De Trace TVT-9 212 combo

Trace Elliot heeft een korte tijd gitaarversterkers gebouwd. Topmodel van de serie was deze TVT9. Een beest met 9 (!) 12AX7-buizen, een 160 watt eindversterker en 2 Celestion Vintage V30 speakers. Bunkerhard. Volume is amper in de hand te houden. Exit dus.

Historisch materiaal (basgitaren)

Eenmaal in Warmenhuizen geaard, besluit Ronald het eens op de bas te proberen. Dat werd een Aria Hi Flyer, een exacte kopie van een Mosrite shortscale basgitaar.

Aria Hi Flyer 1971

Na een wat ingewikkeld gedoe wordt “democratisch” besloten dat Ronald beter tot zijn recht komt als bassist. Hij zucht eens diep en ruilt zijn MusicMan eind 1977 in voor een Gibson Grabber Bass uit 1975. Een erg mooie, diep klinkende bas met een verschuifbaar element. Maar niet voor Rock geschikt. Eerder country of blues.

Gibson Grabber uit 1975

Maar ja, een Gibson bass geeft niet de echte rocksound die Ronald zoekt. Dus wordt het een Fender Precision uit 1976 die hij in 1978 koopt. En ja, dat is hem…

Fender Precision 1976. Die kappen gingen er direct af

John van Spanjaard had eind 1979 een mooie aanbieding: Een Gibson RD-Artist bass uit 1977 die al enige tijd in de winkel hing. Een actieve bas. Klonk als een klok. Zag er bijzonder futuristisch uit. Was zijn tijd gewoon 25 jaar vooruit.

De Gibson RD Artist. Let op het zeepaarde in de kop

Gene Simmons van KISS speelde in de begintijd van die band op een Gibson Ripper. Dan zal het wel een goede bas zijn. Helaas kon Ronald ook met deze bas niet uit de voeten. Klonk en speelde goed. Gek detail: de positiemarkeringen aan de zijkant waren zo goed als onzichtbaar.

De Gibson Ripper uit 1976

De Gibson Les Paul Signature uit 1974 was een bijzondere bas. Eigenlijk had het, net als de ES-gitaren een semi-hollow body. De bas speelde uitstekend, was licht en hing erg goed in balans. Helaas was het geluid erg “zompig”. De bassist van Willie Nelson heeft er eentje. Dat zegt genoeg. Ook ideaal voor reggae.

De Gibson Les Paul Signature Bass

Onder het motto “doe eens gek” koopt Ronald een Gibson Blackbird. Dat is een Thunderbird die geheel is aangepast aan de wensen van Nikki Sixx (bassist van Mötley Crue). Geen toonregeling, alleen een volumeknop. Voor even leuk, maar erg beperkt qua geluidsmogelijkheden.

in de koffer alleen maar zwart satijn….
MusicMan Stingray 5 Sequoia Gold

Historisch Materiaal (basversterkers)

De HH V-S Bassamp. Klonk als de bekende klok..

HH was een Engelse fabrikant die als eerste kwam met een verlicht frontpanel. Ook waren zij de eerste die werkten met MOS-FET transistoren. Dat waren de voorlopers van de moderne klasse D versterkers.

Trace Elliot Bascombo 250 watt met ingebouwd Blacklight. Echt Spooky

Trace Elliot was in de jaren ’80 echt de Rolls Royce onder de basversterkers. Daarvoor was eigenlijk maar één man verantwoordelijk: Mark King van Level 42. Zijn bijzondere basspel bezorgde hem een enorme publiciteit. En Trace Elliot groeide in zijn kielzog. Bekend was de gifgroene kleur die zij gebruikten. Maar ook de blacklight die in de duurdere exemplaren was ingebouwd. De basversterking zag er echt uit als een ruimteschip. Helaas misten zij een essentieel onderdeel: het echte laag. Ze rond de 40 Hz. Dat was er gewoon niet.

Geweldige versterker, deze Eden World Tour 800. Het waren eigenlijk twee monoversterkers van ieder 400 watt bij elkaar. Sloot je één box aan dan zette het andere kanaal zichzelf gewoon uit. Uiteraard had je met twee boven veel meer power. En je kon er mee bi-ampen. Je had dan een apart kanaal voor tonen onder de 200 Hz en de hogere tonen in het andere. Zet in het lage kanaal gewoon een 15″ en bij het hoge een 2×10″. Je weet niet wat je hoort.

Hoewel So What? een powerpop band is mag het allemaal wel een beetje minder. De Eden WT 800 wordt verkocht en het Eden Metro Combo komt er voor terug. Eigenlijk een WT 550 plus D210XLT. Supersound. En tilbaar.

Historisch Materiaal (baseffecten)

De Bass Balls was een Enveloppe Follower met Distortion. Oftewel: het klonk als een kapotte wah wah.

De oorspronkelijke Small Clone Chorus van EHX was ook bruikbaar op de bas. Het klonk vooral mooi in melodieuze stukken. En dan zo’n geluid er doorheen. Denk aan de bas in hits van Paul Young

Morley bracht een Wah uit voor de Bas. Die kreeg een stemmig blauw kleurtje. In de praktijk bleek het nog flink lastig om te bassen en dan min of meer ritmisch met je rechterbeen op en neer te gaan. Als ik dat gekund had, dan was ik wel drummer geworden.

De Korg ToneWorks Synth Bass Processor was begin 2000 zo ongeveer het maximaal haalbare qua baspedaal. En nee, ook dit was niet veel meer dan kwaken en liepen. Een schitterende sythbass kon je wel vergeten. Einde oefening qua baseffecten.

De biografie van Ronald lezen?
Terug naar de homepage

© Ronald Nijenhuis (laatste update: 20 december 2021)

2054total visits,2visits today