Welkom op de website van Bluesville: een “Old Skool” Bluesband. Wij spelen vooral nummers van voor 1960. Het liefst zo ruw en ongepolijst mogelijk. Maar niet hard: op het volume dat destijds normaal was.

Deze homepagina is gewijd aan onze helden (v/m) en inspiratiebronnen. Zonder hen was er geen blues geweest in de vorm die wij nu kennen.

Eind jaren ’40 gingen veel muzikanten vanuit het zuiden naar Chicago. Vaak liftend op een goederentrein (Took The Freighttrain). In het noorden was veel werk: in de auto- en vleesindustrie. Tegelijkertijd kwam begin jaren ’50 de elektrische gitaar op de markt. Deze nieuwe elektrische blues werd de “Chicago Blues” genoemd. Deze sound vormt de basis van Bluesville.

Robert Johnson is de grondlegger van zo’n beetje alles. Hij nam in zijn korte leven 29 nummers op die nog steeds gespeeld worden. Men zegt dat hij zijn ziel aan de duivel verkocht om zo vreselijk goed te kunnen spelen. Hij stond toen op de “Crossroad”. Ook erg bekend: Sweet Home Chicago, Love In Vain, Last Fair Deal Going Down, Walking Blues.

Muddy Waters was in 1913 geboren als McKinley Morganfield. Hij verhuisde in 1943 van Memphis naar Chicago, waar hij zich weet te omringen met muzikanten als Otis Spann, Jimmy Rogers en Little Walter. In het zuiden van de USA werden donkere mannen met het racistische “boy” aangeduid. Als protest hiertegen schreeuwt Muddy het uit: I’m A Aan. Muddy was een van de eersten die op een Fender Telecaster speelde. Een rode. Grootste hits: Hoochie Coochie Man, I Just Wanna Make Love To You, Manish Boy, Got My Mojo Working.

Howlin’ Wolf was een andere grondlegger van de Chicago Blues. Zijn raspende zang maakte hem uniek. Daarnaast speelde hij ook mondharmonica. Ook hij had een geweldige band met songwriter/bassist Willie Dixon en gitarist Hubert Sumlin. Bekend: Spoonful, Smokestack Lightning, Back Door Man, Boom Boom, Wang Dang Doodle.

Jimmy Reed (bijnaam: Mr. Luck) was de architect van de originele sound van artiesten als Elvis Presley, Eric Clapton en (vooral) de Rolling Stones. Zijn ritmegitaar heeft de rhythm binnen de blues voor altijd vorm gegeven. Hij had in de jaren ’50 zo’n 18 top-10 songs. Bekend: Big Boss Man, Honest I Do, Shame Shame Shame en Bright Lights, Big City.

Etta James heeft een geweldige invloed op de blues. Een sterke, onafhankelijke vrouw met een magistrale stem. En door een ingewikkeld liefdesleven, heroine-verslaving en mishandeling kon zij ook echt de blues brengen. Ze bracht de songs van anderen alsof ze van haarzelf waren. Ze schreef zelf ook nummers waaronder I’d Rather Go Blind, If I Can’t Have You en Damn Your Eyes.

Little Walter is veruit de bekendste bespeler van de mondharmonica. Was geen aardige man. Hij zoop gigantisch en maakte dan met iedereen ruzie. Maakte dat goed door zijn spel. Speelde met alle grootheden in de blues, maar had ook op eigen kracht een flink aantal hits: Hate To See You Go, My Babe, Boom Boom (Out Goes The Lights) en Diggin’ My Potatoes.

Memphis Minnie had al in 1929 haar eigen band waarmee ze platen opnam. O.a. Little Walter is in haar band begonnen. Minnie schreef een groot aantal nummers. Haar If You See My Rooster werd later door Willie Dixon bewerkt. Hij bracht het als eigen song uit (Little Red Rooster) maar had het gewoon gepikt. Ook van Minnie: I’m Talking About You, Me And My Chauffeur Blues en Lonesome Shack Blues.

De man van het naar hem genoemde ritme: Bo Diddley. Was het blues of rock & roll? Niemand maakte zich daar toen zorgen over. En terecht. Werd vooral in de UK erkend als grondlegger. Hits: Bo Diddley, I’m A Man, Roadrunner, Before You Accuse me, Who Do You Love en Let Me Pass.

Naast een baan als gitarist in de band van Muddy Waters was Jimmy Rogers ook solo in de weer. Hij heeft in het begin van de jaren ’50 een aantal nummers opgenomen die nu tot de klassiekers van de blues worden gerekend: Walking By Myself, Shake Your Moneymaker, That’s Alright en Rock This House.

Chuck Berry was van huis uit een blueszanger en -gitarist. Om zijn publiek een plezier te doen begon hij zijn bluesnummers sneller te spelen. Rock ‘n’ roll was geboren. Werd ook bekend om zijn podiumact met de duckwalk. Hij bezat het vermogen om simpel klinkende teksten te schrijven. Hits: Johnny B. Goode, Roll Over Beethoven, Carol, Rock And Roll Music, Mabelline, School Days, Memphis Tennessee en nog veel meer.

Elmore James maakte de slidegitaar bekend. Van oorsprong was dat de neck van een whisky fles. die dronk je leeg, sloeg de hals er af en speelde. Vandaar dat het ook wel “bottleneck guitar” werd genoemd. Brian Jones was zo onder de indruk dat hij zich “Elmore Jones” noemde in 1961. Ook Eric Clapton was een goede leerling. Hits: Dust My Broom, It Hurts Me Too, One Way Out, Madison Blues, Blues Before Sunrise.

Willie Dixon werd vooral bekend om de nummers die hij voor anderen schreef, waarbij hij zich wel eens liet inspireren door bestaande nummers. Iets wat destijds trouwens eerder gewoon dan uitzondering was. Vanwege zijn grote betekenis voor de bluesmuziek besloot Keith Richard in 1965 om levenslang de ziektekostenverzekering van Dixon te betalen. Songs: Spoonful, I Just Wanna Make Love To You, Hoochie Coochie Man, Down In The Bottom, Bring It On Home. In totaal schreef hij er ruim 500 (!). Hij was daarnaast ook nog een erg goede bassist.

Tot slot: een platenlabel. De studio was gevestigd op 2120 South Michigan Avenue. Vanaf 1948 hebben de gebroeders Chess al hun blueshelden in staat gesteld hun werk op te nemen. Daardoor is al dat moois bewaard gebleven. Toen de Rolling Stones in 1964 daar een paar nummers gingen opnemen stond een bekende op een ladder de gevel te schilderen: Muddy Waters. Dat inspireerde hen om de oude bluesmuzikanten in hun Amerikaanse TV-shows uit te nodigen. Hierdoor maakte de USA kennis met de muziek die voor zoveel Engelse bands de inspiratiebon vormde.

9698total visits,15visits today