DEZE PAGINA IS NOG “UNDER CONSTRUCTION”….

Gitaar? Begin eerst maar eens met een blokfluit. Zei vader Nijenhuis toen Ronald 8 was. Bijna waren hiermee zijn muzikale aspiraties in de kiem gesmoord. Bijna. Want in 1966 had zijn nicht op haar trouwfeest een beatband gehuurd. Achteraf bleken dat de Outsiders te zijn geweest. Als die gitaren, versterkers en microfoons die samensmolten tot een orgie van geluid. De 9-jarige Ronald keek toen en genoot. Hij had zijn keuze gemaakt. Hij moest en zou muzikant worden.

Jacob Edelmann in 1936

Die wens kwam niet geheel uit de lucht vallen. Ronald’s opa Jacob was zijn hele leven beroepsmuzikant geweest. Hij speelde meestal op straat in Amsterdam of Parijs. Veel instrumenten wist hij zich meester te maken: knoppenaccordeon, trompet, zingende zaag…. In 1969 wist opa Jacob de gouden medaille te winnen op het straatmuzikantenconcours dat op 30 april (Koninginnedag) werd gehouden op de Dam in Amsterdam en live werd uitgezonden op de radio via de NTS. Ronald heeft zowel de medaille als de originele accordeon keurig in zijn mancave opgeborgen.

Foto: wikimedia

Dit is een Applause. de eerste elektrische gitaar die Ronald in 1968 van zijn vader kreeg. De gitaar was bij de Bank van Lening in Amsterdam als onderpand ingeleverd. En nooit meer opgehaald. Wat vaak gebeurde. Deze goederen werden dan bij Veilinghuis “De Zon” bij opbod te koop aangeboden. Via connecties kocht Ronald’s vader de gitaar onderhands, dus buiten de veiling om.

Teisco ▲ was een groot Japans bedrijf. Iedereen kon er instrumenten laten bouwen en er een eigen naam op plakken. Het waren goede instrumenten met een Mahonie Body en Palissander Toets. Opvallend waren de spiegelende metalen slagplaat en vooral het ene “goldfoil” element. Dat is nu veel geld waard. Helaas is de gitaar bij een verhuizing verloren gegaan.

Oefenen kon bij The Sound Shop in de Witte de Withstraat in Amsterdam-West. In (voor een zacht prijsje)de kelder stonden allemaal London City versterkers en boxen. Voor fl 5 per uur kon je als beginnend muzikant los gaan. Ronald is dan 12 en zit net in de Brugklas van het Cartesius Lyceum.

Op de Admiraal de Ruijterweg woont Frank. Via via komen ze met elkaar in contact. Frank zegt dat hij een band heeft die repeteert op zijn school: het Ir. Lelt Lyceum aan de Keizersgracht. In het muzieklokaal heb je een schitterend uitzicht op de Westertoren. En.. we mochten spelen op het schoolfeest in mei 1972. De eerste en de laatste keer, want zowel Frank als Ronald gingen verhuizen. Weg uit Amsterdam. Zoals veel gezinnen deden in die tijd.

Pa Nijenhuis zou binnen afzienbare tijd 50 jaar worden. En dan kon hij geen of veel minder hypotheek krijgen. Omdat de familie Nijenhuis vroeger vaak op vakantie was geweest in Schoorl, kwam het dorp Warmenhuizen hen wel bekend voor. Dat kochten zij hun eerste huis. En Ronald mocht mee. Of hij nou wilde of niet. In januari 1973 verhuisde de hele misjpoge.

Zijn nieuwe school stond in Alkmaar op de Paardenmarkt. Een tamelijk strenge school als je het vergeleek met de vrolijke bende op het Cartesius. De school had nog ouderwetse schoolbankjes. Van die houten stellages waarin het onmogelijk was een goede houding te vinden. Het toen ontwikkelde zitvlees kwam later goed van pas bij zijn loopbaan als ambtenaar.

Deze Peugeot was de eerste brommer van Ronald. Niet echt nieuw, maar een jaar of 10 oud. Op het Waterlooplein had zijn vader een Frans motorblokje van 70cc gekocht. Daarmee veranderde een ietwat truttig brommertje in een monster. Op zijn 16e verjaardag ging Ronald voor het eerst een ritje maken. De straat was nog flink modderig van alle bouwverkeer. Na 50 meter lag Ronald al op zijn platte gezicht. Dat zou hij nog veel vaker doen.

Warmenhuizen wende snel. Op school werd hij opgenomen in een bestaande vriendengroep. In het dorp zelf ging hij voor het eerst naar een West-Friese kermis. Hij kwam al snel tot de conclusie dat hij dat behoorlijk leuk zou kunnen vinden. In zaal Pronk speelden de Rocking Four +1 (die gek genoeg uit zes personen bestond).

Er was nog een Amsterdamse jongen in Warmenhuizen komen wonen: Willem den Hartog. Via de dorpspomp (in feite de kapperszaak van Han Rol) hoorde Ronald’s moeder dat die Willem drumde. Ze kwamen met elkaar in contact en bleken ongeveer dezelfde muzikale smaak te hebben.

De eerste bas van Ronald was een shortscale Aria Hi Flyer. Het was een exacte kopie van een 1965 Mosrite. De P90 elementen klonken erg helder. De mensuur van 30″ was deze bas ideaal voor de gitarist die wilde overstappen zonder al te grote aanpassingsproblemen.

Uit: Alkmaarse Courant

Gibson heeft nooit bekend gestaan als grote bouwen van basgitaren. Wellicht zijn de EB-3 en de Thunderbird daar een uitzondering op. In 1975 bracht Gibson een nieuwe serie gitaren en bassen op de markt. Een daarvan was deze “The Grabber” ▲ .Bijzonder was het element dat kon schuiven. Dat scheelt enorm qua sound. Jammer genoeg kon dit element niet ver genoeg naar achteren voor een echte rocksound. De tegelijk op de merkt gebrachte G-3 kon dat wel en werd dus veel meer verkocht. Ronald kocht deze bas (voor een zacht prijsje) bij de firma Spanjaard in Alkmaar . Een naam die nog wel vaker langs zal komen.

Jammer dat deze ▲ foto in zwart-wit is afgedrukt. De overall was namelijk knal oranje. Je kon Ronald er in uittekenen. Hoewel het ding met grote regelmaat in de was ging, had het een niet geheel smetteloze reputatie. De foto is gemaakt in ’t Roer in Kalverdijk in oktober 1979. De Fender Precision Bass kwam uit 1976 en was hier nog redelijk nieuw.

V.l.n.r: Peter Bes , Rob Leek ✞ , Wim den Hartog , Ronald en Mieke Laarkamp

Foto: Piet Rozing ✞

Vlnr: Jacco Wonink, Jos Way, Marco Kokkes, Ronald en Marcus Soeters

Santa Claus is Back in Town…

Foto: Moos 📷

19total visits,2visits today