Het zal ergens in 2014 geweest zijn. Ronald speelt dan bas in de PowerPop band So What? uit Aalsmeer. Diep van binnen groeit bij hem het verlangen om het roer om te gooien. Hij heeft al een naam voor de band die hij wil starten: Bluesville. De bas ruilt hij om voor de (ritme)gitaar. Op deze foto staat hij geheel links. Toeval of niet, maar hij lijkt zich al een beetje te hebben losgemaakt.

René speelt dan al een paar jaar in Lakehouse Special. Dat is een pop- en bluesband uit de regio Hoorn. René speelt al erg lang, maar heeft zijn muziek onderbroken voor atletiek. Nu staat de muziek weer op nummer 1. Hier ▼ staat hij links.

Via gezamenlijke vriend Ron (op de foto in het midden) komen René en Ronald aan de praat. Het is dan december 2016. Uiteraard gaat het gesprek over muziek. Vooral over de blues. En dan verschijnt uit het niets de CD Blue and Lonesome van de Rolling Stones. Het is alsof de bliksem inslaat.

Al snel zijn R&R het eens over wat we willen (en vooral wat niet). Het wordt de oude blues. Die gaan we spelen zoals de Engelse bands dat in het begin van de jaren ’60 deden: Rolling Stones, John Mayall, Animals, Fleetwood Mac, Yardbirds. We blijven ver weg van de moderne versie die Bluesrock heet. Ons motto wordt:

Het logo ▼ vinden we op internet. Het hoort bij de bluesclub van B.B. King in Memphis, Tennessee. We gaar er gemakshalve maar van uit dat de oude B.B. daar geen bezwaar tegen zal hebben. We hebben ook een versie in het wit gevonden die we mooi kunnen gebruiken voor visitekaartjes en posters. We denken namelijk graag vooruit. Nou ja, Ronald vooral.

Kennissen worden gepolst. We zetten een oproep op Facebookpagina’s. De eerste auditie gaat voorspoedig. Denken we. Na twee dagen meldt de bassist het toch niet te zien zitten. De drummer is zijn oom en vertrekt ook. De man met de mondharmonica heeft het veel te druk. Hij valt tijdens het oefenen in slaap. Dat gaat het ook niet worden. Een zanger blijkt zichzelf erg interessant te vinden, maar dat zijn wij dan weer niet met hem eens.

En dan gebeurt het onverwachte. Ronald benadert een oud-collega Jan met wie hij in een “borrelnootjes jazztrio” heeft gespeeld. ▲ Jan wil. Supergraag zelfs. Op de foto het trio op de nieuwjaarsreceptie van het MCA Alkmaar in 1990. Met wijlen Frans Stokman aan de vleugel en “onze” Ronald op de contrabas.

Een bassist meldt zich naar aanleiding van de oproep op FB. Rory ▲ is nog jong en bij zijn leeftijdsgenoten zit niemand die van de blues houdt. Naast blues is biken zijn passie. Begint ook met een B, net als basgitaar. En bokbier.

Van Linda “Low B” krijgen we de tip dat veteraan Henk graag een vaste band zou willen. Hij doet al jaren mee in jamsessies en is kind aan huis in een groot aantal café’s in Purmerend, de regio Waterland en verderop in het land. De mondharmonica is zijn specialiteit.

Kers op de taart is Jeannet. Zij heeft in lang vervlogen tijden een keer met Ronald gespeeld. En het contact is behouden. Of zij iemand weet die in deze nieuwe band zou willen zingen? Nou, dat wil Jeannet zelf dus erg graag. Dat had niemand durven dromen. Bluesville heeft door haar unieke stem meteen een eigen sound.

Begin juli 2017 wordt voor het eerst in deze samenstelling gerepeteerd. Bluesville is begonnen…. Ronald heeft vooraf een lijst samengesteld met 30 redelijk onbekende blues songs. Het idee is namelijk dat er weinig behoefte bestaat aan een zoveelste bluesband die alleen de evergreens speelt. Vrijwel alle nummers die we gaan spelen zijn geschreven voor 1960.

Purmerend ligt redelijk centraal. We gaan oefenen in P3.

Eerste nummers zijn Hate to See You Go, Honest I Do en Got My Mojo Workin’. Een band moet tenslotte ergens beginnen. We kiezen zo’n 15 van de grote lijst. Die gaan we “doen”. De meeste nummers lopen volgens een vast schema ▼

P3 heeft elke maand een muziekcafé is. Dat begint met een singer/songwriter. Dan komt de “huisband”. Dat is een vaste begeleidingsband met vocale gasten. Elke avond wordt afgesloten met een “echte” band. Brutaal als we zijn vragen we of we tijdens de nummers van de huisband twee nummers mogen spelen. Dat kan. Op 19 oktober 2017 spelen we Spoonful en Hate to see you go. Klinkt eigenlijk best goed. Ja, we zijn bescheiden, maar ook best wel trots dat we daar na een week of 8 al staan.

In december 2018 zegt de “hoofdact” af. De organisatie zet de Joker in: Bluesville wordt headliner ▲ We spelen 9 nummers in het beschikbare uur. Veel meer hebben we ook niet. Het levert een hele serie mooie foto’s op: Ron Koffeman is een echte kunstenaar. ▼ Het resultaat kunt u zien op de pagina foto’s.

En dan begint 2018. Met een goed gevoel gaan we het nieuwe jaar in.

Na het vertrek van Ronald heeft So What? een nieuwe bassist. Zowel zij als wij hebben geen avondvullend repertoire. Wendy van ’t Sluisje weet een oplossing: we wisselen elkaar af.Gaat best goed. Wel blijkt dat SW? veel harder speelt dan wij. Vinden wij niet erg. Sterker nog: weer besluiten dat zo te houden. Op de video kunt u zien en horen hoe het die avond ging.

Duidelijk is dat je met 14 nummers geen avondvullend optreden kunt verzorgen. Het dubbele komt eerder in de buurt. Ach, we hebben nog ruim 3 maanden. Maar dan is februari te kort, maart te grieperig en april te vol met van alles. Om een beetje druk op de ketel te houden plannen we een serie optredens. Eerst bij Kees in Het Wapen van Middelie. 

We maken van de gelegenheid gebruik om wat foto’s te (laten) maken

De volgende stop is IJmuiden ▲ Café Oud IJmuiden wil graag live-muziek hebben. Goed plan, alleen zijn ze vergeten het benodigde publiek op te trommelen. Hooguit 14 mensen, waarvan er 6 min of meer permanent in het rookhok verblijven. Jammer.

Drie weken later zijn we te gast bij Arie van Café Welgelegen ▲ te BOL. De kenners van chips weten dan genoeg: deze kroeg ligt direct tegenover de fabriek van Lay’s (beter bekend als Smith’s Chips) in Broek op Langedijk. Eigenlijk best apart: we zijn nog geen jaar bezig en spelen al avondvullend.

Jeannet heeft het geregeld: we spelen voor het eerst tijdens Alkmaar Blues en nog wel in Bruintje ▲ Een van de toonaangevende bruine kroegen van Alkmaar. Voor Ronald helemaal bijzonder, want hij kwam in 1973 voor het eerst in Bruintje en mag daar 45 jaar later eindelijk spelen.

De volgende halte is Brenda’s ▲ aan de Koemarkt in Purmerend. Een direct gevolg van ons optreden in Middelie. Programmeur Ruben heeft ons daar gezien en haalt ons naar Brenda’s. De beloofde Jamsessie blijft uit. Gelukkig maar.

1615total visits,1visits today