Het zal ergens in 2014 geweest zijn. Ronald speelt dan bas in de PowerPop band So What? uit Aalsmeer. Diep van binnen groeit bij hem het verlangen om het roer om te gooien. Hij heeft al een naam voor de band die hij wil starten: Bluesville. De bas ruilt hij om voor de (ritme)gitaar. Op deze foto staat hij geheel links. Toeval of niet, maar hij lijkt zich al een beetje te hebben losgemaakt.

René speelt dan al een paar jaar in Lakehouse Special. Dat is een pop- en bluesband uit de regio Hoorn. René speelt al erg lang, maar heeft zijn muziek onderbroken voor atletiek. Nu staat de muziek weer op nummer 1. Hier ▼ staat hij links.

Via gezamenlijke vriend Ron (op de foto in het midden) komen René en Ronald aan de praat. Het is dan december 2016. Uiteraard gaat het gesprek over muziek. Vooral over de blues. En dan verschijnt uit het niets de CD Blue and Lonesome van de Rolling Stones. Het is alsof de bliksem inslaat.

Al snel zijn R&R het eens over wat we willen (en vooral wat niet). Het wordt de oude blues. Die gaan we spelen zoals de Engelse bands dat in het begin van de jaren ’60 deden: Rolling Stones, John Mayall, Animals, Fleetwood Mac, Yardbirds. We blijven ver weg van de moderne versie die Bluesrock heet. Ons motto wordt:

Het logo ▼ vinden we op internet. Het hoort bij de bluesclub van B.B. King in Memphis, Tennessee. We gaar er gemakshalve maar van uit dat de oude B.B. daar geen bezwaar tegen zal hebben. We hebben ook een versie in het wit gevonden die we mooi kunnen gebruiken voor visitekaartjes en posters. We denken namelijk graag vooruit. Ronald vooral.

Kennissen worden gepolst. We zetten een oproep op Facebookpagina’s. De eerste auditie gaat voorspoedig. Denken we. Na twee dagen meldt de bassist het toch niet te zien zitten. De drummer is zijn oom en vertrekt ook. De man met de mondharmonica heeft het veel te druk. Hij valt tijdens het oefenen in slaap. Dat gaat het ook niet worden. Een zanger blijkt zichzelf erg interessant te vinden, maar dat zijn wij dan weer niet met hem eens.

En dan gebeurt het onverwachte. Ronald benadert een oud-collega Jan met wie hij in een “borrelnootjes jazztrio” heeft gespeeld. ▲ Jan wil. Supergraag zelfs. Op de foto het trio op de nieuwjaarsreceptie van het MCA Alkmaar in 1990. Met wijlen Frans Stokman aan de vleugel en “onze” Ronald op de contrabas.

Een bassist meldt zich naar aanleiding van de oproep op FB. Rory ▲ is nog jong en bij zijn leeftijdsgenoten zit niemand die van de blues houdt. Naast blues is biken zijn passie. Begint ook met een B, net als basgitaar. En bokbier.

Van Linda “Low B” krijgen we de tip dat veteraan Henk graag een vaste band zou willen. Hij doet al jaren mee in jamsessies en is kind aan huis in een groot aantal café’s in Purmerend, de regio Waterland en verderop in het land. De mondharmonica is zijn specialiteit.

Kers op de taart is Jeannet. Zij heeft in lang vervlogen tijden een keer met Ronald gespeeld. En het contact is behouden. Of zij iemand weet die in deze nieuwe band zou willen zingen? Nou, dat wil Jeannet zelf dus erg graag. Dat had niemand durven dromen. Bluesville heeft door haar unieke stem meteen een eigen sound.

Begin juli 2017 wordt voor het eerst in deze samenstelling gerepeteerd. Bluesville is begonnen…. Ronald heeft vooraf een lijst samengesteld met 30 redelijk onbekende blues songs. Het idee is namelijk dat er weinig behoefte bestaat aan een zoveelste bluesband die alleen de evergreens speelt. Vrijwel alle nummers die we gaan spelen zijn geschreven voor 1960.

Purmerend ligt redelijk centraal. We gaan oefenen in P3.

Eerste nummers zijn Hate to See You Go, Honest I Do en Got My Mojo Workin’. Een band moet tenslotte ergens beginnen. In deze fase hebben we weinig te klagen.

XXXXXXXXXXXX = onder constructie

Die hebben meestal wel een ruimte vrij. Henk is kind aan huis en kent iedereen. Zo komen we er achter dat er elke maand muziekcafé is. Dat begint met een singer/songwriter. Dan komt de “huisband”. Dat is een vaste begeleidingsband met vocale gasten. Elke avond wordt afgesloten met een “echte” band.

Brutaal als we zijn nodigen wij onszelf uit als gast bij de huisband. Niet als solist, maar met de hele bups. Op 19 oktober 2017 spelen we Spoonful en Hate to see you go. Klinkt eigenlijk best goed. Ja, we zijn bescheiden, maar ook best wel trots dat we daar na een week of 8 al staan.

Paniek in P3 als de “hoofdact” van de maand december 2017 afzegt. Waar haal je zo snel een andere band vandaan? Nou, uit eigen huis. De organisatie herinnerde zich ons van twee maanden daarvoor. Staan we plotseling als hoofdact geprogrammeerd. Het spreekwoord zegt: “wat goed is, dat komt snel” en dat blijkt ook voor ons te gelden. Omdat de soundcheck niet goed verloopt (of eigenlijk: geen ontbreekt) doen we snel een rondje vooraf.

We spelen ons hele repertoire. Alle 8 nummers. heel veel aardige, positieve opbouwende feedback. En: Ron Koffeman uit Zaandam maakt een erg mooie serie foto’s. Daarvan maken wij dankbaar gebruik. Die staan bij foto’s. Wij gaan met een goed gevoel het nieuwe jaar in. En met een filmpje.

Na zijn vertrek bij So What? hebben die een nieuwe bassist. BeZij en wij hebben nog geen avondvullend repertoire. Wendy van café ’t Sluisje in Zaandam weet de oplossing: gewoon samen spelen die avond. Dat lukt. Opvallend is het verschil in volume. En de ervaring van So What? hebben wij nog niet. Maar: op de video kan je zien dat het al best goed kinkt.

Duidelijk is dat je met 14 nummers geen avondvullend optreden kunt verzorgen. Het dubbele komt eerder in de buurt. Ach, we hebben nog ruim 3 maanden. Maar dan is februari te kort, maart te grieperig en april te vol met van alles. Om een beetje druk op de ketel te houden plannen we een serie optredens. Eerst bij Kees in Het Wapen van Middelie. 

Voor de zekerheid roepen we dat er na afloop een sessie is. Maar het blijkt niet nodig. We spelen keurig de uren vol. En de aanwezige muzikanten bedanken voor de eer om nog uitgebreid te jammen. Leuk toeval: Kees is een oud-collega van Jan en Ronald. Allemaal in Alkmaar gewerkt.

Twee weken later in IJmuiden. Daar is een café dat wil starten met live muziek. Wij zijn de eerste band. Het bezoekersaantal is ietwat teleurstellend met iets van 14 bezoekers, waarvan er 8 min of meer permanent in het rookhok verblijven.

Drie weken later zijn we te gast bij Arie van café Welgelegen te BOL. De kenners van chips weten dan genoeg: deze kroeg ligt direct tegenover de fabriek van Lay’s (beter bekend als Smith’s Chips).

1513total visits,4visits today